Beekbergerwoud

Ooit was er achter Beekbergen een oeroud bos, het Beekbergerwoud. Het was een moerasbos en uit heel Nederland kwamen er natuurliefhebbers om de rijke plantengroei te bewonderen. Maar natuurlijk is het ontgonnen, rond 1870, want er was geld te verdienen voor de investeerders en dan moet alles wijken.
Natuurmonumenten is er gaan aankopen en inmiddels is een flink deel zodanig bewerkt dat er weer nieuwe natuur ontstaat.
Omdat ik er in de jaren 50 wel eens was geweest wilde ik wel eens zien wat er inmiddels van is geworden. Toen was er nog een beekje langs de weg met modderkruipers en er groeide knikkend nagelkruid. Op de OV-fiets is het goed te bereiken vanaf station Apeldoorn via Beekbergen en Lieren. Je kunt langs het Apeldoorns kanaal fietsen, maar via de Richtersweg in Ugchelen en het buurtschap Engeland is leuker. In Lieren bij Rustpunt Huize Bloem aan de Tullekensmolenweg vond ik prima koffie met heerlijk appelgebak voor een prikkie.
De wandeling ter plekke is niet zo goed voor te bereiden, want de foto’s van Google Maps zijn van vóór de werkzaamheden, maar de korte beschrijving van Natuurmonumenten geeft wel een route aanwijzing naar het vertrekpunt.
Op de parkeerplaats staat een informatiepaneel en dat vermeldt trots dat het knikkende nagelkruid er nog steeds groeit, maar dat krijg je niet te zien, wat gebruikelijk is voor informatiepanelen. Waarom worden mensen lekker gemaakt met dingen die ze niet kunnen bekijken?
De wandeling van ruim 2 km is heel mooi. Over zanderige dijkjes en houten vlonderpaden loop je rond door het gebied. Eind juli betekent dat veel leuke libellen (o.m. watersnuffel , zwarte heidelibel en oeverlibel), minder leuke dazen, en moerasplanten zoals egelskop en waterweegbree. De kleine lisdodde is dominant. En op de iets drogere plekken kantig hertshooi. Plus de nodige biezen en russen. Ik miste het stromende water.
Op de OV-fiets heb ik er toen nog maar via de fietsknooppunten een rondje IJsselvallei aan vast geplakt, langs de mooie Beekbergerbeek naar Klarenbeek en via de brandnetelfietspaden van Bussloo naar landgoed het Woudhuis. Dat is nu vrij toegankelijk, maar eind jaren 50 zat daar nog een fossiele jonkheer die het potdicht hield.
De binnenkomst van Apeldoorn vanaf het oosten is droevig, een paar kilometer saaie wegen, een kaal en leeg parkeerterrein bij een Mediamarkt, de voorspelbare nieuwbouw en een rommelig centrumgebied. Bij het station word ik door de luidsprekers van een moskee opgeroepen tot het gebed. Toch maar niet, ik bid liever met mijn benen in de natuur.

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *